معمای جرم‌انگاری در نظریۀ حقوق طبیعی ارسطو: تقابل حق بودن و حق داشتن

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

استادیار گروه حقوق ، واحد خمینی شهر ، دانشگاه آزاد اسلامی ، خمینی شهر ، ایران

چکیده

در این مقاله، ما در پی کشف معمای جرم‌انگاری در نظریه حقوق طبیعی ارسطو هستیم و این پرسش بنیادین را پیش می‌کشیم که آیا حقوق فردی در چارچوب فضیلت‌گرایی ارسطویی قابل توجیه است؟ ادعای محوری ما این است که ارسطو، با تمایز نهادن میان «حق بودن» به مثابه مفهومی اخلاقی و «حق داشتن» به عنوان مفهومی اخلاقاً بی‌طرف، ظرفیتی برای پاسداشت آزادی‌های شخصی در خود نهفته دارد. ما با روش تحلیلی و نقادانه و با استناد به تحلیل مفاهیمی چون خودهدایتی و کثرت‌گرایی اخلاقی در اندیشه ارسطو نشان می‌دهیم که جرم‌انگاری نمی‌تواند به حریم رذایل شخصی گسترش یابد، زیرا شکوفایی انسان در گرو خودمختاری و مصونیت از دخالت های تحمیلی است. بر همین مبنا، تنها رذایل عمومی باید موضوع جرم‌انگاری باشند و مداخله در رذایل شخصی، مغایر حق طبیعی و خودهدایتی است. بدین‌سان، فلسفۀ حقوق طبیعی ارسطویی، نه مدافع استبداد اخلاقی، بلکه آموزگار کرامت، آزادی و شکوفایی انسانی است. hsj

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

The Enigma of Criminalization in Aristotle’s Natural Law Theory: The Opposition Between the Right to Be and the Right to Have

نویسنده [English]

  • kamran mahmoudiyan
Assistant Professor, Department of Law, Khomeinishahr Branch, Islamic Azad University, Khomeinishahr, Isfahan, Iran.
چکیده [English]

In this paper, we seek to uncover the enigma of criminalization within Aristotle’s theory of natural law, raising the fundamental question of whether individual rights can be justified within an Aristotelian virtue-based framework. Our central claim is that Aristotle, by distinguishing between “the right to be” as a moral concept and “the right to have” as a morally neutral one, reveals an inherent capacity for safeguarding personal freedoms. Using an analytical and critical method, and drawing upon Aristotle’s notions of self-direction (autonomy) and moral pluralism, we argue that criminalization cannot extend into the realm of private vices, since human flourishing depends on autonomy and immunity from coercive interference. Accordingly, only public vices should be subject to criminalization, while interference with private vices contradicts natural right and the principle of self-direction. Thus, Aristotelian natural law philosophy should not be seen as a defender of moral authoritarianism, but rather as a teacher of dignity, liberty, and human flourishing.

کلیدواژه‌ها [English]

  • vice
  • criminalization
  • neutrality
  • perfectionism
  • virtue ethics
  • individual rights