شناسایی اموال شخصی مفاخر به‌عنوان اثر ملی و الزامات حقوقی آن: چالش تقابل مالکیت خصوصی و حق عمومی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانش‌آموخته کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، گروه حقوق خصوصی و اسلامی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

2 استادیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

چکیده

امروزه اموالی از مفاخر دوران معاصر، به ثبت ملی می­رسد که ویژگی تاریخی خاصی ندارد. از طرفی حق مالکیت اشخاص از نظر قانونی مورد حمایت است و از سوی دیگر اموال این مفاخر سرمایه فرهنگی و اجتماعی یک کشور به شمار می­رود و باید برای نسل­های بعد باقی بماند. لذا باید تعادلی میان حفظ منفعت عمومی و حفظ حقوق مالکانه ایشان برقرار شود. پژوهش حاضر به روش توصیفی- تحلیلی، در صدد پاسخگویی به این سوالات است که بر اساس چه معیارهایی اموال شخصی مفاخر به عنوان یک اثر ملی قابل ثبت است؟ و آیا بین نظام حقوقی ثبت و اداره اموال ثبت شده مفاخر و سایر آثار ملی، تفاوت وجود دارد؟ یافته­های پژوهش حاکی از آن است که اموال مفاخر که «سبب یا مرتبط با شهرت» ایشان و به گونه­ای بازگوکننده «تأثیر مفاخر در فرهنگ یک جامعه» هستند یا با ایشان «وابستگی مکانی» دارند و یا «به واسطه شخصیت مفاخر به ایشان اهدا شده»، به عنوان اثر ملی، قابل ثبت هستند. با توجه به وجوه تمایز بین اموال شخصی مفاخر و سایر آثار ملی، محدوده مداخله دولت در ثبت و اداره اموال شخصی مفاخر به ویژه در دوره حیات ایشان، باید کمتر از سایر آثار ملی باشد و حتی فروش و انتقال این اموال مانع قانونی نداشته باشد. در صورت ورود خسارت به آثار ملی متعلق به مفاخر، حسب مورد دولت، مالک یا شخص ثالث مسئولیت مدنی دارد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

Identification of Personal Property of National Luminaries (Mafakher) as National Heritage and Its Legal Requirements: The Challenge of Conflict between Private Property and Public Right

نویسندگان [English]

  • Zahra Barakat 1
  • Hojjat Mobayen 2
  • Hanyieh Zakerinia 2
1 MSc. of Private Law, Department of Islamic and Private Law. School of Law and Political Sciences, Shiraz University, Shiraz, Iran
2 Department of Islamic and Private Law. School of Law and Political Sciences, Shiraz University, Shiraz, Iran
چکیده [English]

Introduction
Although the private property of individuals is respected, in cases where a property possesses the characteristic of belonging to the public culture, the government may limit or even expropriate the private ownership of individuals. One instance of such property is the personal property of national luminaries (Mafakher). Luminaries (Mafakher) are those who have used their talent to create unique phenomena or perform admirable acts that shape the norms and values of society, or whose lifestyle, in the view of society, represents the attainment of perfection of a value. Luminaries of any society, due to their influence in various scientific, social, political, cultural, religious, and other fields, are considered a part of the culture and national identity of each country; consequently, their personal property can also be registered as national heritage under certain conditions. In the conflict between the private property of luminaries over their personal belongings and the public right to culture, this article seeks to explain the grounds and criteria for identifying the property of luminaries as national heritage and its legal requirements.
 
Method
The present article has been compiled using a descriptive-analytical method and by studying upstream documents and laws and regulations in the field of cultural heritage. Data collection has been carried out using library resources and reliable internet databases. In this research, by analyzing existing laws and regulations, the conflict between private property and the public right to culture in identifying the personal property of luminaries as national heritage has been examined, and its effect on the limitations imposed on the owner by the government, as well as compensation for damages inflicted upon this property, has been studied.
 
Findings
The personal property of luminaries can be registered as national heritage if it possesses one of the following characteristics: 1) It is the "cause of fame" of the luminary or "related to their fame" and in a way "recounts the influence of the luminary on the culture of a society"; 2) It has a spatial connection and dependency with the luminary; 3) It was gifted to them by virtue of the luminary's personality. The property of luminaries that is registered as national heritage is distinguished from other national heritage in terms of the conflict between private property and the right to culture, its connection to the right of publicity and personality of the luminary (rather than the inherent values of the property itself), and the necessity of preserving the private property of luminaries (except in exceptional cases); therefore, the system governing the identification and registration of this property must be different from other national heritage. In the authors' opinion, government intervention regarding the property of luminaries is in principle exceptional and limited to cases where this property is considered part of the public cultural values of the country and is at risk of destruction. Therefore, a voluntary registration system preserving the personal ownership of luminaries can assist in the protection of this property. The scope of government supervision over this property is very limited during the lifetime of the luminary and increases after their death in order to preserve the registered national heritage, unless the heirs protect these heritage items in a proper manner. The liability of the government may arise in two scenarios: "negligence in policy-making and legislation" or "negligence in performing legal duties and supervising national heritage." Furthermore, the fault of the owner (the luminary) himself in protecting the registered property, if it leads to damage to the spiritual and cultural values of the heritage, can also give rise to civil liability.
 
Conclusion
In registering the property of luminaries as national heritage, we are faced with a conflict between two rights: on one hand, the proprietary right of luminaries over their property is respected, and on the other hand, the right of the public community to this property, which encompasses a part of a country's culture, is undeniable. Considering the distinguishing aspects between the registered property of luminaries and other national heritage, it seems that the registration of luminaries' property as national heritage should be voluntary and, during their lifetime, upon the request of the luminary, and after death, by testament or upon the request of the heirs. The registration of luminaries' property does not cause it to leave their ownership, and during their lifetime, the administration of this property rests with the luminary himself, and after death, if the heirs take appropriate action to preserve and maintain this property, the government has no right to intervene. Therefore, it can be said that the scope of government intervention for registering and preserving the personal property of luminaries is more limited than its intervention regarding other national heritage. In the event of damage to a national heritage, the owner, in terms of material and economic aspects (proprietary rights), and the government or the prosecutor, in terms of public aspects (the public right of the people to culture), may claim compensation for the damages incurred.
 

کلیدواژه‌ها [English]

  • National Heritage
  • Public Right to Culture
  • Private Property
  • Civil Liability
  • National Luminaries (Mafakher)

مراجع

منابع
ابراهیمی، عذرا (1395). بررسی حقوقی و فقهی محدودیت و سلب مالکیت در میراث فرهنگی. فصلنامه میراث و گردشگری، 1(3)، 95- 114. http://istta.ir/upload/file/FinalBook-miras3.pdf
ابوالحمد، عبدالحمید (1349). تحولات حقوق خصوصی مسؤولیت مدنی دولت، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
ابوالحمد، عبدالحمید (1388). حقوق اداری، تهران: انتشارات توس.
امین بیدختی، علی­اکبر؛ شریفی، نوید و توکلی، یحیی (1392). آثار فرهنگی گردشگری از نگاه دانشجویان، مطالعات فرهنگ- ارتباطات، 14(24)، 117- 138. https://dor.isc.ac/dor/20.1001.1.20088760.1392.14.24.7.8
انوری، حسن (1381). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: نشر سخن.
بشیریه، حمید (1387). فرهنگ از دیدگاه انسان‌شناسی و قوم‌شناسی. چاپ اول. تهران: نگاه معاصر.
بهرامی فر، زهره (1391). بررسی مالکیت اموال فرهنگی - تاریخی در فقه و حقوق ایران و اسناد بین‌المللی. پایان‌نامه کارشناسی ارشد، به راهنمایی دکتر اصغر محمودی، دانشگاه پیام نور استان تهران.
چراغچی، سوسن و شفیعا، سعید (1403). بررسی مسئولیت عمومی در قبال میراث فرهنگی و میراث طبیعی. گزارش کارشناسی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، 32 (4)، شماره مسلسل: 19869. https://doi.org/10.22034/report.2024.16996.1831
حجت، مهدی (1380). میراث فرهنگی؛ سیاست­ها برای کشور اسلامی. تهران: پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی.
حیدری شولی، فروغ؛ جلالی، محمد و الیزابت بلک، ژانت (1400). حفاظت مؤثر از میراث فرهنگی غیرمنقول از منظر اصول و نهادهای مؤثر؛ مطالعه تطبیقی حقوق ایران و انگلیس. پژوهش­های نوین حقوق اداری، 3(7)، 189-163. Doi:10.22034/mral.2021.525063.1117
خیرخواه خالان، سمیه (1398). تبیین مفهوم آثار ملی و نظام حقوقی حاکم بر آن. پایان‌نامه کارشناسی ارشد، به راهنمایی دکتر حامد کرمی، دانشگاه شاهد.
زکریایی کرمانی، ایمان (1394). تبیین اهمیت شناخت مفاخر برای اعتلای هویت فرهنگی معاصر ایران. مطالعات فرهنگ-ارتباطات. ۱۶ (۳۱)، 153-176. https://dor.isc.ac/dor/20.1001.1.20088760.1394.16.31.7.6
ساداتی، سید فخرالدین (1399). تطبیق و بررسی انواع مالکیت در میراث فرهنگی و عوامل تحدید کننده مالکیت در میراث فرهنگی. پایان‌نامه کارشناسی ارشد، به راهنمایی دکتر علی‌اکبر رحمتیان، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بهشهر.
شاکری، زهرا و جعفر پور، یاسمن (1399). چالش­های حقوق مالکیت فکری برای حمایت از آثار هنری در موزه­های معاصر. مطالعات فرهنگ- ارتباطات. 21(51)، 283-261. https://dor.isc.ac/dor /20.1001.1.20088760.1399.21.51.10.4
شماعی، علی (1387). نقش جهانگردی در فرایند همگرایی و توسعۀ فرهنگی کشورهای اسلامی. مطالعات فرهنگ-ارتباطات. 9(1)، 81- 106. https://dor.isc.ac/dor/20.1001.1.20088760.1387.9.1.3.3
صفری، ناهید و حاجی عزیزی، بیژن (1398). مطالعه تطبیقی ضرر جمعی در نظام حقوقی فرانسه، آمریکا و ایران. نشریه پژوهش حقوق خصوصی. 8(۲۸). 63-90. https://doi.org/10.22054/jplr.2018.33294.1928
عباسی، بیژن (1399). حقوق و تکالیف مالکان خصوصی آثار ثبت شده در فهرست آثار ملی. نشریه پژوهش­های نوین حقوق اداری. 2(4)، 11- 38 https://www.doi.org/10.22034/mral.2020.125633.1018
عبدالخانی، فاطمه (1398). ارزیابی فقهی حقوقی راهبردهای تقنینی ایران در زمینه میراث فرهنگی. پایان‌نامه کارشناسی ارشد، به راهنمایی دکتر خسرو نشان، دانشگاه شهید چمران اهواز.
علیشاهی قلعه جوقی، ابوالفضل و دهقان، مهدی (1393). پژوهشی در مالکیت گنج و میراث فرهنگی. دانشنامه حقوق اقتصادی. 21(6)، 51- 76. https://doi.org/10.22067/le.v21i6.24180
غمامی، مجید (1376). مسئولیت مدنی دولت نسبت به اعمال کارکنان خود. تهران: نشر دادگستر.
فتاحی، سید محسن؛ مومنی، عابدین و امام، سید محمد (1389). دیدگاهی نو درباره مالکیت خصوصی میراث فرهنگی. مجله فقه و مبانی حقوق اسلامی. 43(1)، 119- 144. https://civilica.com/doc/1888346
فدایی نژاد، سمیه و حناچی، پیروز (1393). بررسی و تبیین سیر تحولات، سیاست­ها و برنامه­های حفاظت از میراث فرهنگی، بازه زمانی سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۹۱. فصلنامه معماری ایران. 3(۵)، 21-37. https://sid.ir/paper/503512/fa
کرمی، حامد و خیرخواه، سمیه (1399). مفهوم‌شناسی و تاریخچه آثار ملی در حقوق ایران. فصلنامه پژوهش‌های حقوقی میان‌رشته‌ای. ۱ (۳)، 1- 15. http://dx.doi.org/10.29252/jilr.1.3.1
گروسی، مریم (1395). ماهیت حق مالکیت بر میراث فرهنگی. پایان‌نامه کارشناسی ارشد، به راهنمایی دکتر محمد صالحی مازندرانی، دانشگاه قم.
مرتجائی، سوده؛ حاجیانی، ابراهیم؛ صالحی امیری، سیدرضا و امیرخانی، غلامرضا (1402)؛ ارزیابی سیاست­های فرهنگی پس از انقلاب اسلامی در حوزه حفاظت از میراث فرهنگی (با تأکید بر میراث مستند و مکتوب)، مطالعات فرهنگی و ارتباطات، 19(4)، 67- 93. https://doi.org/10.22034/jcsc.2022.561260.2600
مصدق، محمد (1366). خاطرات و تألمات مصدق. به کوشش ایرج افشار. تهران: انتشارات علمی.
معین، محمد (1387). فرهنگ فارسی، دوره شش جلدی. تهران: انتشارات راه رشد.
میر داداشی، سید مهدی (1393). مسؤولیت مدنی مؤسسات عمومی در حقوق ایران و مصر. قم: انتشارات دانشگاه مفید.
میرشکاری، عباس (1399). مبانی حمایت حقوقی از شهرت. مطالعات حقوق تطبیقی، 1 (11)، 361-339. 10.22059/jcl.2020.290488.633904
نگهبان، عزت الله (1385). مروری بر پنجاه سال باستان شناسی ایران. تهران: انتشارات سبحان نور.
 
- قوانین و مقررات
آیین­نامه اموال فرهنگی، هنری و تاریخی نهادهای عمومی و دولتی مصوب 07/12/1381 هیات وزیران
آیین­نامه حمایت از مالکان، متصرفان قانونی و بهره­برداران خصوصی و غیر دولتی آثار غیرمنقول و بافت­های تاریخی- فرهنگی ثبت شده در فهرست آثار ملی و تاریخی فرهنگی و با ارزش مصوب 3/5/1400
قانون اصلاح قانون آیین دادرسی کیفری 1394
قانون احکام دائمی برنامه­های توسعه کشور مصوب 1395
قانون اساسنامه سازمان میراث فرهنگی مصوب 1367
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
قانون برنامه چهارم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مصوب 11/6/1383
قانون برنامه پنجساله پنجم توسعه جمهوری اسلامی ایران (۱۳۹۴ ـ ۱۳۹۰) مصوب 15/10/1389
قانون برنامه پنجساله هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران (۱۴۰۳ ـ ۱۴۰۷) مصوب 18/4/1403
قانون اصلاح قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب 6/3/1402
قانون ثبت آثار ملی مصوب ۱۲/۰۹/۱۳۵۲
قانون حمایت از مرمت و احیای بافت­های تاریخی – فرهنگی مصوب 12/4/1398
قانون راجع به حفظ آثار ملی 12/8/۱۳۰۹
قانون مجازات اسلامی (کتاب پنجم: تعزیرات و مجازات­های بازدارنده) مصوب 2/3/۱۳۷۵
قانون مدنی مصوب 18/2/1307
قانون مسئولیت مدنی مصوب 7/2/۱۳۳۹
لایحه قانونی راجع به جلوگیری از انجام اعمال حفاریهای غیر مجاز و کاوش به قصد به دست آوردن اشیاء عتیقه و آثار تاریخی که بر اساس ضوابط بین‌المللی مدت یک صد سال یا بیشتر از تاریخ ایجاد یا ساخت آن گذشته باشد. مصوب 18/2/1358
نظامنامه اصلاح شده اجرای قانون دوازدهم آبان ماه ۱۳۰۹ راجع به حفظ آثار عتیقه ایران، مصوب 28/8/1311 هیات وزیران
 
References
Abbasi, B. (2021). The Rights and Duties of Private Owners of Monuments Registered in the National Monuments List. Quarterly Journal of Modern Administrative Law Research, 2 (4): 11-38. [In Persian]. https://www.doi.org/10.22034/mral.2020.125633.1018
Abolhamd, A. (1970). Developments in Private Law and Civil Liability of the State. Tehran: University of Tehran Press (UTP). [In Persian]
Abolhamad, A. (2009). Administrative Law. Tehran: Toos Publications. [In Persian]
Abdolkhani, F. (2019). Jurisprudential and Legal Evaluation of Iran's Legislative Strategies in the Field of Cultural Heritage. Master's Thesis, supervised by Dr. Khosrow Neshan, Shahid Chamran University of Ahvaz. [In Persian]
Alishahi Ghale Googhi, A. And Dehghan, M. (2015). Treasure and Heritage Property Law and Statute Law In Iran. Encyclopedia of Economic Law Journal, 21(6). 51-76. [In Persian] Doi: https://doi.org/10.22067/le.v21i6.24180
Aminbeidokhti, A; Sharifi, N & Tavakkoli, Y (2014). Effects of Cultural Tourism from the Standpoint University Students. Journal of Culture-Communication Studies, 14(24), 117-138. [In Persian] https://dor.isc.ac/dor/20.1001.1.20088760.1392.14.24.7.8
Anvari, H. (2002). The Great Dictionary of Sokhan. Tehran: Sokhan Publishing House. [In Persian]
Bahramifar, Z., (2012). Ownership of Cultural-Historical Properties in Iranian Jurisprudence and Law and International Pieces of Document. Faculty of Literature and Human Sciences. Tehran Payam Noor Center. [In Persian]
Bashirieh, H (2008). Culture from the Perspective of Anthropology and Ethnology. First Edition, Tehran: Negah Moaser. [In Persian]
Cheraghchi, S. & Shafia, S. (2024). Investigating Public Responsibility for Cultural and Natural Heritage, Expert Reports of the Research Center of the Islamic Consultative Assembly. 32(4). Serial Number: 19869. [In Persian] https://doi.org/10.22034/report.2024.16996.1831
Ebrahimi, O. (2016). Legal and Jurisprudential Reviews Restrictions and Dispossession of the Cultural Heritage. Heritage and tourism journal, 1(3), 95-114. [In Persian] http://istta.ir/upload/file/FinalBook-miras3.pdf
Fadaei Nezhad, S. and Hanachi, P. (2022). A Study and Review of the Evolution of Policies and Plans Adopted for Conservation of Cultural Heritage, From 1999 Up To 2012. Journal of Iranian Architecture Studies. 3(5), 21-37. [In Persian] https://sid.ir/paper/503512/fa
Fattahi, S. M., Momeni, A. & Emam, S. M. (2010). A New Perspective on the Private Ownership of Cultural Heritage. Jurisprudence the Essentials of the Islamic Law. 43(1), 119-144. [In Persian] https://civilica.com/doc/1888346
Garousi, M. (2016). The Nature of Ownership Rights over Cultural Heritage. Master's Thesis, supervised by Dr. Mohammad Salehi Mazandarani, University of Qom. [In Persian]
Ghamami, M (1997). Civil Responsibility of the Government for the Acts of Its Employees. Tehran: Dadgostar Publishing House. [In Persian]
Heydari Shooli, F., Jalali, M. & Blake J.E. (2021) The Protection of Immovable Cultural Heritages in Light of Effective Principles and Institutes: The Comparative Study of Iran and United Kingdom. Journal of Modern Research on Administrative Law, 3(7), 163-189. [In Persian] Doi:10.22034/mral.2021.525063.1117
Hojjat, M. (2018). Cultural Heritage in Iran: Policies for an Islamic Country. Tehran: Iran's Cultural Heritage Organization (Research Institute). [In Persian]
Jagielska-Burdauk, A. (2022). Cultural Heritage as a Legal Hybrid Between Public and Private Law, 1st ed., Switzerland: Springer. https://doi.org/10.1007/978-3-031-04946-0
Karami H. & Kheirkhah, S. (2020). Conceptualization and History of National Monuments in Iranian Law. Interdisciplinary Legal Research )ILR(. 1 (3) :1-15. [In Persian] http://dx.doi.org/10.29252/jilr.1.3.1
Kheirkhah Khalan, S. (2019). Explaining the Concept of National Monuments and the Legal System Governing Them, Master's thesis, supervised by Dr. Hamed Karami, Shahed University. [In Persian]
Liżewski, B. (2018). Prawo Publiczne a Prawo Prywatne – Wybrane Uwagi Teoretyczne na Temat Hybrydyzacji Instytucji Prawnych. Zeszyty Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II 61 (4): 47–63. https://doi.org/10.31743/zn.2018.61.4.47-63
Merryman, J.H. (1968). Two Ways of Thinking about Cultural Property. The American Journal of International Law. 80 (4): 831-853.  https://doi.org/10.2307/2202065
Mirdadashi, S. M. (2014). Civil Liability of Public Institutions in Iranian and Egyptian Law. Qom: Mofid University Publications. [In Persian]
Mirshekari, A. (2020) “Foundations of Legal Protection of Reputation”, Comparative Law Review, 11(1), 339-361. [In Persian] DOI: 10.22059/jcl.2020.290488.633904
Moein, M. (2008). Persian Dictionary. six-volume series. Tehran: Rah Roshd Publications. [In Persian]
Mortajaei, S., Hajiani, E., Salehi Amiri, S. R. & Amirkhani, G. (2024). Evaluation of Cultural Policies after Islamic Republic in The Area of Cultural Heritge Conservation (Emphasizing on the Documentary and Written Heritage). Cultural Studies & Communication, 19(73), 67-93. [In Persian] doi: https://doi.org/10.22034/jcsc.2022.561260.2600
Mossadegh, M. (1987). Memories and Sorrows of Mossadegh. edited by Iraj Afshar. Tehran: Elmi Publications. [In Persian]
Negahban, E. (2006). A Review of Fifty Years of Iranian Archaeology. Tehran: Sobhan Noor Publications. [In Persian]
Sadati, S. F. (2019). Comparison and Investigation of Types of Ownership in Cultural Heritage and Factors Limiting Ownership in Cultural Heritage. Master's thesis, supervised by Dr. Ali Akbar Rahmatian. Islamic Azad University of Behshahr. [In Persian]
Safari, N. & Haji Azizi, B. (2019). Comparative Study of Collective Losses in The Legal System of France, the United States, and Iran. Private Law Research, 8(28), 63-90. [In Persian] doi: https://doi.org/10.22054/jplr.2018.33294.1928
Shakeri, Z. & Jafarpour, Y. (2020). Challenges of Intellectual Property Law to Protect of Artworks in Contemporary Museums, Culture-Communication Studies. 21(51), 261-283. [In Persian] https://dor.isc.ac/dor /20.1001.1.20088760.1399.21.51.10.4
Shamai, A. (2007). Tourism Role in the Process of Convergence and Cultural Development of Islamic Countries. Culture-Communication Studies. 9(1), 81-106. [In Persian] https://dor.isc.ac/dor/20.1001.1.20088760.1387.9.1.3.3
Zakariaee Kermany, I. (2016). Explanation the Importance of Pride Worthies Recognition in order to Elevate Iranian Contemporary Cultural Identity. Journal of Culture-Communication Studies, 16(31), 153-176. [In Persian] https://dor.isc.ac/dor/20.1001.1.20088760.1394.16.31.7.6
Codes and Regulations
Amended Regulations for the Implementation of the Law of November 3, 1930, Regarding the Preservation of Iranian Antiquities, Approved on November 19, 1932 by the Pahlavi Council of Ministers. [In Persian]
Bill on preventing unauthorized excavations and exploration for obtaining antiques and historical monuments that, according to international standards, are one hundred years or more old from their creation or construction date. 8 May 1972, [In Persian] Available at: https://rc.majlis.ir/fa/law/show/98106
Civil Code, 8 May 1928, [In Persian]
Civil Responsibility Code, 27 Apr 1960, [In Persian]
Code amending the Code of the Organization and Procedure of the Court of Administrative Justice, 27 May 2023, [In Persian]
Code of Permanent Provisions of National Development Programs, 2017. [In Persian]
Code of Preservation of National Monuments, 3 Nov 1930, [In Persian]
Code of the Fifth Five-Year Development Plan of the Islamic Republic of Iran (2011-2015), 5 Jan 2011. [In Persian]
Code of the Fourth Economic, Social and Cultural Development Program of the Islamic Republic of Iran, 1 Sep 2004. [In Persian]
Code of the Seventh Five-Year Development Plan of the Islamic Republic of Iran (2024-2028), 8 Jul 2024, [In Persian]
Constitution of the Islamic Republic of Iran [In Persian]
Criminal Procedure Code Amendment Act, 2015. [In Persian] Available at: https://rc.majlis.ir/fa/law/show/934354
Islamic Penal Code (5th Book: Penalties and Deterrent Punishments), 22 May 1996. [In Persian]
National Monuments Registration Code, 3 Dec 1973, [In Persian]
Regulations for the Protection of Owners, Legal Occupants, and Private and Non-Governmental Users of Imovable Works and Historical-Cultural Structures Registered in the List of Valuable National, Historical, Cultural and Historical Monuments, 25 Jul 2021, [In Persian]
Regulations on Cultural, Artistic and Historical Property of Public and Government Institutions, approved by the Council of Ministers on 26 Feb 2003, [In Persian]
Statute of the Cultural Heritage Organization, 1988. [In Persian]
Support Restoration and Revival of Historical-Cultural Structures Code, 3 Jul 2019. [In Persian]
 

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار